Dubbel gevoel in Nederland

We zijn alweer bijna 2 weken in Gorcum. Het is nog steeds een rare gewaarwording. En dan bedoel ik het terug zijn in Nederland an sich, dus nog los van het verschil in aanpak tussen Nederland en Spanje. Voor ons was het helemaal niet gepland om nu hier te zijn. De planning was om half mei terug te gaan naar Nederland, eerst voor het jubileum-feest op de basisschool van de kinderen, vervolgens om de kinderen de cito-toetsen te laten doen en verder ook om ons huis te gaan leegruimen. Maar nu zijn we er ineens weer patsboem en om een heel andere reden… Dat is best gek. Je leeft ineens weer in je vertrouwde huis en doet min of meer hetzelfde als wat je gewend was. Op veel vlakken is het heel anders dan in Sevilla. Daar deden we ook al aan thuisschool, maar dan gingen we eind van de middag altijd naar buiten als we klaar waren. Even naar de prachtige rivier wandelen om daar bij de lounge tent aan het water wat te gaan drinken. Of naar één van de geweldige parken om even helemaal in de natuur te zijn. Of gewoon een stuk wandelen naar maakt niet uit waar we uitkomen…

Alles is in 1 klap veranderd… In Sevilla zitten de mensen nog steeds in totale lockdown. Ze gaan daar de 6e week in!!! Te onmenselijk voor woorden!!! Het is niet voor te stellen hoe ongelooflijk zwaar dat is. Wij voelen verdriet voor de mensen die daar nog zitten. Hun onmacht, angst, psychische breakdown waar ze allemaal tegenaan zitten… Voor mij voelt het een beetje alsof we er tussenuit zijn geknepen, al die lieve mensen achterlatend. We hadden juist net gekozen om langer in Sevilla te blijven. Net getekend voor ons nieuwe huis daar, 4 dagen voor de lockdown. En nu zijn we weer in Nederland. Waar we ontzettend veel vrijheid hebben, zij het beperkt. We mogen een rondje lopen, kinderen mogen volle bak spelen (onder de 12 jaar), bijna alle winkels zijn weer open, je mag maximaal 3 mensen op visite krijgen. Maar bij alles geldt dat je 1,5 meter afstand moet houden. Dus alle winkels geven aan hoeveel mensen naar binnen mogen: de supermarkt heeft een aantal karretjes en/of mandjes beschikbaar, bij de bakker staat dat er maximaal 3 mensen naar binnen mogen, met 3 grote stippen op de grond, bij de T-Mobile is een grote wand bij de ingang geplaatst, zodat het wel een soort loket lijkt, de opticiens zijn mogelijkheden aan het bekijken om op afstand oogmetingen te verrichten. Je zit dan wel binnen bij de opticien, maar de opticien zit zelf dan achter een muurtje. Helaas werkt dat niet voor ooglenzen. Stapje voor stapje start de maatschappij weer op, met inachtneming van de 1,5 m regel. Dus steeds wat meer vrijheid, maar alles duurt wel iets langer als je naar de winkel gaat. Het kan zijn dat je buiten namelijk al in de rij staat. Maar alles is een mega verschil met de lege straten van Spanje, Frankrijk en Belgie.

In Zweden zijn ze nog verder. Daar zijn ze ook al veel meer gewend aan social distancing, omdat ze altijd al meer op afstand van elkaar leven. Het lijkt erop dat het in de “killere” landen de maatschappij al sneller op gang kan komen. Zo ook Denemarken en Duitsland. De mensen zijn in het noorden gewoon minder knuffelig, zoenerig en aanrakerig dan in de zuidelijke landen. Dus wij wennen wellicht makkelijker aan de nieuwe regel. En met de cijfers mbt corona besmettingen lijkt het ook wel goed te gaan.

Maar al met al is er sprake van een heel andere wereld. De wereld ziet er momenteel heel anders uit. Dat maakt me verdrietig en onrustig. Onze toekomst gaat er nu ineens weer heel anders uit zien. Want nu gaan we waarschijnlijk niet meer volledig in Sevilla wonen. Die stap was al groot, maar nu vind ik het nog meer een risico. Niemand weet hoe de wereld er de komende maanden uit gaat zien. Wij weten niet of we ons inkomen kunnen behouden, dat ligt eraan of onze ZZP’ers aan het werk kunnen blijven.

Vanavond is de toespraak van Minister Rutte. Daar gaan we allemaal naar kijken. Langzaam steeds een stukje verder terug naar de iets-normalere wereld. Maar nog wel met afstand.